My Melancholy * : WISH

ก่อนหน้านี้กระแส "รักแห่งสยาม" มาแรงเพราะคนสนใจหนังรักดีๆในช่วงฤดูหนาว และตอนนี้กระแสก็แรงอย่างต่อเนื่อง...เพราะสาววายแห่กันไปดู

(เจ้าของบล็อกก็อยากดู...แต่ช่วงนี้กำลังใช้ชีวิตอย่างยากจนข้นแค้น..ต้องประหยัดสุดขีด)

ไม่ได้เป็นสาววายนะ แต่ว่าชินกับอะไรวายๆแล้ว (จนเผลอชอบบ้างบางครั้ง กรั่กๆ) ในขณะเดียวกันก็เข้าใจนะว่า คนที่เค้าไม่ได้ชอบวาย ไม่ได้ชินกับอะไรวายๆ เค้าโดนการโปรโมตหลอกว่าเป็นหนังรักกุ๊กกิ๊ก (ถึงตัวอย่างหนังจะมีฉากนก-สินจัยกับกบ-ทรงสิทธิ์ร้องไห้เป็นเผาเต่าก็เหอะ)

ดังนั้น...พูดในฐานะคนคุ้นเคยกับโลกสีม่วงเลยนะคะ...สาววายอย่าไปโกรธหรือด่าว่าคนที่ไม่พอใจที่มีฉากวายเลยนะ (เอ๊ะ ประโยคนี้ฟังดูงงๆมั้ยหว่า?)

ไม่เห็นต้องไปโวยวายเลยว่า "ทำไมฟะ? วายแล้วผิดตรงไหน?" ...ก็ในเมื่อคนดูคาดหวังว่าหนังจะเป็นอย่างที่เห็นในตัวอย่าง แต่ตัวละครหลักกลับ y ซะได้ ...เค้าก็มีสิทธิ์ไม่ชอบนะ (แต่คนที่ด่าแรงๆก็เกินไปนะ!!)

ความชอบของคนเราไม่เหมือนกัน จู่ๆจะไปบังคับให้คนที่ไม่เคยแม้แต่อ่านฟิควายมายินยอมพร้อมใจชอบคู่วาย มันก็เป็นไปไม่ได้อะ

หรืออย่างแนวเพลงเงี้ย คนเราชอบแนวเพลงไม่เหมือนกัน แต่ไม่เห็นจำเป็นต้องไปดูถูกแนวเพลงอื่นเลยนี่นา

เจ้าของบล็อกชอบเพลงป็อป(สะกดยังไงฟะ?)เป็นหลักค่ะ ส่วนเพลงแจ๊สกับเพลงคลาสสิคฟังเพลินๆแบบไม่รู้ข้อมูล เพลงร็อคก็ฟังบ้าง

(ชอบ Michelle Branch ล่ะ หลายคนอาจไม่รู้จักเพราะเจ๊แกชอบทำตัวอินดี้ แถมแนวเพลงของเจ๊แกก็หาคำจำกัดความยากด้วย แต่เดี๋ยวนี้เจ๊แกจับคู่กับ Jessica Harp ในชื่อวง The Wreckers แล้วเปลี่ยนเป็นเพลงแนวคันทรี่ไปซะแหล่ว)

บางคนจะมองว่าเพลงป็อป(แล้วตกลงมันสะกดยังไงอ้ะ?)ไร้สมอง ปัญญาอ่อน สิ้นคิด หรืออะไรทำนองนั้น ...เป็นความคิดแบบเหมารวมและมีอคตินะนี่ (สงสัยไม่เคยฟังป้ามาลัยร้อง Hero สดๆอะเด้)

ในฐานะคนฟังเพลงป็อป(โอเค..มันสะกดยังไงก็ไม่รู้เหมือนกัน)เป็นหลัก ชินกับดนตรีหลากหลายละเอียอดอ่อนและเนื้อเพลงมีสัมผัส เรารู้สึกว่าเพลงฮิปฮอปมักจะแนวซ้ำๆ มีที่ดนตรีเด่นอยู่ไม่กี่เพลงต่ออัลบั้ม ส่วนเพลงร็อคค่อนข้างจะจืดๆ (ความเห็นส่วนตัวล้วนๆเลยน่อ) บางวงแต่งตัวให้ตัวเองดูพังค์ แต่เพลงก็...ร็อคจืดๆค่อนไปทางป็อปหน่อยๆด้วยซ้ำ

คือหมายความว่า ศิลปิน/วง ในแนวเพลงต่างๆ ที่ความสามารถเจ๋งๆก็มีเยอะ (เผอิญเจ้าของบล็อกมีเพื่อนชอบแนวร็อค/พังค์หลายคนเลยพอรู้จักบ้าง แฮ่) เพียงแต่ที่รู้สึกแบบนั้นก็เพราะมันไม่ใช่แนวเพลงที่ชอบไง

เห็นมั้ยว่าแค่ความชอบต่างกันแค่นั้นเอง ไม่ชอบก็ไม่ต้องไปหามาฟัง ไม่เห็นต้องออกมาประกาศปาวๆเลยว่า เฮ้ย เพลงแนวนี้มันไร้สาระ แนวนั้นมันไร้สมอง บลาบลาบลา

อะ ขอยกตัวอย่างให้เห็นชัดๆ เชื่อว่าหลายคนคงรู้จักกอล์ฟไมค์เนอะ? แต่น้อยคนนักที่จะรู้เนอะว่าเจ้าของบล็อกชอบสองคนนี้?

บอกตามตรง ตอนออกอัลบั้มแรก เราแอนตี้ก๊อปมั้ยสุดๆ ไอ้การเลียนแบบญี่ปุ่น(แบบเห่ยๆ)นั่นมันอะไร? เอาทำนองของเพลงญี่ปุ่นมาใส่เนื้อร้องไทยทำไม? ความสามารถอยู่ที่ไหน? ได้ยินเพลงของก๊อปมั้ยแล้วแอบเบ้หน้า ...อะไรทำนองนั้น

แต่รู้สึกว่าอัลบั้มต่อมาโปรดิวเซอร์จะฉลาดขึ้น (หรือว่าเปลี่ยนโปรดิวเซอร์หว่า?) อะไรๆก็เลยดีขึ้น เลิกก๊อปญี่ปุ่น(แบบเห่ยๆ) แล้วก็ให้สองคนนั้นแสดงความสามารถแบบเป็นตัวของตัวเอง

เฮ้ย ที่จริงแล้วก๊อปมั้ยมันเก่งนี่หว่า เฮ้ย พอไม่ต้องแต่งชุดนักเรียนญี่ปุ่นแล้วก๊อปมั้ยมันก็หน้าตาดีใช่ย่อยเลยนี่หว่า

จริงๆแล้วร้องเพลงเพราะม้ากกก เต้นเก่งม้ากกกกก หน้าตาดีมวากกกก (อิเจ้าของบล็อกอิ๊อ๊างมากตอนเห็นไมค์คอสแอลกับคลาวด์)

ก็ขำๆดีเวลาเห็นบางคน (ย้ำว่าบางคน) ด่ากอล์ฟไมค์แบบไม่ให้ผุดไม่เกิด แล้วไปยกย่องชื่นชมบอยแบนด์เกาหลีญี่ปุ่น (จริงๆแล้วบอยแบนด์เกาหลีก็ได้อิทธิพลมาจากญี่ปุ่นไม่ใช่เหรอ...) ซึ่งโดยความเห็นส่วนตัวของเจ้าของบล็อกแล้ว กอล์ฟไมค์ไม่ได้ด้อยกว่าเลย อาจจะเก่งกว่าบางคนด้วยซ้ำ

แต่ถึงจะคิดอย่างนั้น ก็ไม่ได้ว่าอะไร ไม่ได้ไปหาเรื่องทะเลาะกับแฟนๆแอนตี้กอล์ฟไมค์เหล่านั้น ไม่ได้ไปด่าวงเหล่านั้น ...เพราะความชอบของคนเราต่างกันไง คนเราไม่จำเป็นต้องไปบังคับให้คนอื่นชอบเหมือนกับตัวเอง และไม่ต้องไปด่าสิ่งที่ไม่ตรงกับความชอบของตัวเอง

ที่เขียนมายืดยาวก็แค่เพราะไม่รู้จะสื่อยังไงดี ว่าคนเราไม่ควรตัดสินความชอบของคนอื่น ไม่ควรบังคับให้คนอื่นชอบเหมือนกับที่ตัวเองชอบ ไม่ควรไปแอนตี้ว่าสิ่งที่คนนั้นคนโน้นชอบเป็นสิ่งห่วย โหลยโท่ย บลาบลาบลา

ทุกย่างมันก็มีดีของมันอยู่ในตัว ไม่งั้นคงไม่มีคนชอบหรอก